konferencje-historyczne

Blog informacyjny dla studentów i miłośników historii.

Wpisy w kategorii: XX wiek

Miejsce: Wrocław
Termin: 30 XI -01 XII 2017
Zgłoszenia:
Link:
______

Szanowni Państwo,

Instytut Historyczny Uniwersytetu Wrocławskiego serdecznie zaprasza do wzięcia udziału w międzynarodowej konferencji naukowej: Na przekór konwencjom. Nieszablonowe role społeczne kobiet i mężczyzn od czasów nowożytnych do 1945 roku, która odbędzie się w dniach 30 listopada-1 grudnia br. Celem organizatorów jest upowszechnienie dorobku metodologicznego, jaki w ostatnich latach wypracowali humaniści na polu badań ról społecznych i kulturowych. Chcielibyśmy jednak przełamać  współczesne tendencje do rozdzielania studiów odnoszących się do losów kobiet bądź mężczyzn. Dlatego mamy nadzieję, że w czasie spotkania uda się uchwycić mechanizmy towarzyszące podejmowaniu zadań sprzecznych z przyjętymi powszechnie kryteriami społecznymi z perspektywy zarówno „kobiecej”, jak i „męskiej”.

Więcej informacji:

https://nieszablonowerolespoleczne.wordpress.com/

Wersja w języku angielskim: https://uncommonsocialrolesconference.wordpress.com/

Program konferencji:

http://chomikuj.pl/konf.hist/PROGRAM+KONFERENCJI.+Na+przek*c3*b3r+konwencjom.+Nieszablonowe+role+spoleczne+kobiet+i+m*c4*99*c5*bcczyzn+od+czas*c3*b3w+nowo*c5*bcytnych+do+1945+roku,6159400357.pdf

Miejsce: Kraków
Termin: 16 XI – 08 VII 2018 (15 XI 2017 wernisaż)
Zgłoszenia:
Link:
______

 15 listopada 2017, godz.18.00

Fabryka Emalia Oskara Schindlera

                         ul. Lipowa 4

 

Muzeum Historyczne Miasta Krakowa zaprasza na wystawę czasową zatytułowaną „Żegota. Ukryta pomoc”. Wystawa jest poświęcona ludziom zaangażowanym w działalność Rady Pomocy Żydom, którzy na rozmaite sposoby pomagali Żydom zamkniętym w gettach i obozach koncentracyjnych na terenie Generalnego Gubernatorstwa, a także ukrywającym się na tzw. aryjskich papierach.„Żegota” była podziemną organizacją, finansowaną w głównej mierze przez Rząd Polski na Uchodźstwie, skupiającą setki osób. Byli wśród nich m.in. lekarze, pracownicy opieki społecznej, kurierzy, łączniczki, konspiracyjni drukarze. Choć wywodzili się z różnych środowisk łączył ich wspólny cel: uratowanie przed Zagładą możliwie jak największej liczby Żydów. Współpracownicy „Żegoty” dostarczali fałszywych dokumentów, organizowali ucieczki z gett i obozów, znajdowali bezpieczne kryjówki, zajmowali się transportem osób zagrożonych, w tym także poza granice Generalnego Gubernatorstwa, zaopatrywali potrzebujących w żywność, leki i środki finansowe.

Wystawa jest opowieścią o bohaterstwie i poświęceniu, ale także o zdradzie i podłości, o odwadze i strachu, o nadziei i bezsilności, o ludzkiej godności i poniżeniu, o dokonywaniu wyborów, od których zależało życie innych, czyli o tym wszystkim, co towarzyszyło ludziom starającym się ratować Żydów przed losem, jakim przygotowali im Niemcy, którzy eksterminację tej grupy ludności uczynili jednym z celów III Rzeszy.  

Ekspozycja jest podzielona na trzy zasadnicze części. Pierwsza jest wprowadzeniem w tematykę Zagłady Żydów. Przedstawia postawy społeczeństwa polskiego wobec Zagłady, różne formy pomocy, zarówno indywidualnej jak i zorganizowanej. Szczególnie istotnym elementem tej części jest historia krakowskiej Rady Pomocy Żydom, jej metody działania oraz strategie ratowania ludzkiego życia. Zakres terytorialny i tematyczny tej części nie ogranicza się tylko do Krakowa, ze względu na obszar, jaki znajdował się pod opieką krakowskiej komórki Rady Pomocy Żydom, obejmujący południową część Polski w granicach przedwojennych – od Śląska po Lwów oraz na ścisłe związki z centralą w Warszawie i innymi miastami w Generalnym Gubernatorstwie.

Druga część wystawy skupia się na indywidualnych historiach pomocy z Krakowa i Małopolski, a także prezentuje warunki życia w ukryciu. Jej narracja jest prowadzona z perspektywy osób udzielających i szukających schronienia, jej celem jest inspirowanie odwiedzających do stawiania własnych pytań i poszukiwania odpowiedzi odnośnie ludzkich postaw w sytuacjach ekstremalnych. Ostatnia część w formie podsumowania prezentuje historię lat powojennych aż do czasów współczesnych, stawia pytania dotyczące uniwersalnego przesłania Żegoty, przedstawi podejmowane próby upamiętnienia działalności Rady Pomocy Żydom, a także szkicuje spory, jakie wokół tematu ratowania narosły w ostatnich dziesięcioleciach.  

Integralną częścią wystawy jest katalog, w którym przedstawiona jest m.in. historia krakowskiej Rady Pomocy Żydom, a także niepublikowane dotąd indywidualne historii ukrywania się i ratowania. Publikacja ma charakter pracy naukowo-badawczej, gdyż działalność krakowskiej RPŻ nie doczekała się dotąd szczegółowego opracowania, a także popularyzatorski.

Kurator wystawy: Bartosz Heksel
Miejsce wystawy: Fabryka Emalia Oskara Schindlera, ul. Lipowa 4

Czas trwania wystawy: 16.XI.2017 r. – 8.VII.2018 r.
Wernisaż : 15 listopada 2017 rok, godz.18.00, Fabryka Emalia Oskara Schindlera, ul. Lipowa 4

 

Miejsce: Warszawa

Termin: 23-24 XI 2017

Zgłoszenia:

Link: http://www.ispan.pl/pl/konferencja-krytyka-artystyczna-kobiet

 

 

 

______

 

Konferencja Krytyka artystyczna kobiet

23-24 listopada 2017

Instytut Sztuki PAN, ul. Długa 26/28

Program (wstępny, mogą być jeszcze drobne zmiany)

 

1 dzień

10:00 – powitanie

10:15 – 12:45

Monika Myszor-Ciecieląg, Aleksandra Borkowska. Pisarka niepokorna?

Joanna M. Sosnowska: Krytyka emocjonalna Marii Konopnickiej

Beata Łazarz: Dyletantka. O krytyce sztuki Romualdy Baudouin de Courtenay

Katarzyna Gębarowska: Jadwiga Golcz (1866-1936) – zapomniana krytyczka fotografii przełomu XIX/XX w.

Magdalena Kasa: Krytyka artystyczna kobiet a kwestia rzeźby

12:45-13:30 – przerwa na lunch

13:30-15:30

Diana Wasilewska: Krytyka artystyczna kobiet w prasie kobiecej dwudziestolecia międzywojennego

Nadia Poliszczuk: Galicyjska krytyka artystyczna jako kulturalny fenomen dwudziestolecia międzywojennego: pryzmat wizji kobiecej

Przemysław Strożek: Mizoginizm i emancypacja. Włoski futuryzm w ujęciu polskich krytyczek do 1933 roku

Anita Kłos: Włochy Emilii Szenwic

15:30-16:00 – przerwa na kawę

16:00-17:30

Katarzyna Kulpińska: Polskie krytyczki dwudziestolecia międzywojennego o grafice

Dorota Kownacka-Rogulska: Neli Samotyhowej wykładnia sztuki

Malina Barcikowska/Anna Brzezińska: Krytyka artystyczna Neli Samotyhowej na łamach czasopism „Bluszcz” i „Kobieta Współczesna”

Podsumowanie dnia – dyskusja

2 dzień

10:00-12:30

Ewa Toniak: Krytyczki a socrealizm: wstępne rozpoznania

Katarzyna Urbańska: Ewa Garztecka i Klub Krzywego Koła

Karolina Zychowicz: Gizela Szancerowa – dyrektorka Zachęty

Karolina Łabowicz-Dymanus: Władysława Jaworska: “efekt Matyldy”

Anna Maria Leśniewska-Zagrodzka: Rzeźba i jej twórca w perspektywie krytycznej Jadwigi Jarnuszkiewicz

12:30-13:30 – przerwa na lunch

13:30-16.00

Marcin Lachowski: Krytyka artystyczna kobiet wobec przemian w sztuce lat 60. i 70.

Wiktoria Szczupacka: Kronikarki mają głos. Obrazy polskiego życia artystycznego lat 70. w książkach autorstwa uczestniczek i organizatorek wydarzeń

Marek Maksymczak: „Wyczekiwanie”. Urszula Czartoryska i „Młodzi malarze Krakowa”. 

Kamila Leśniak: Urszula Czartoryska jako krytyczka fotografii

Magdalena Durda-Dmitruk: Polskie artystki we Francji XX / XXI w. – krytyka artystyczna Joanny Sitkowskiej-Bayle

Podsumowanie i zakończenie

Miejsce: Kraków
Termin: 25-27 V 2018
Zgłoszenia: 31 I 2018
Link: https://kalaniewlasnegogniazda.wordpress.com/

 

______

Kalanie własnego gniazda. Kultura, prawo, społeczeństwo

 

Ogólnopolska interdyscyplinarna konferencja naukowa

Uniwersytet Jagielloński, Kraków, 25-27 maja 2018 r.

 

Nestbeschmutzer, „ta/ten, co kala własne gniazdo”, to postać strukturalnie niespokojna i nerwowa. Jest zawieszona pomiędzy dwoma światami: tym, który będąc jej tak dobrze znany, napawa ją odrazą i tego, ku któremu kieruje swój głos prawdy. Pierwszy to świat jej własnej wspólnoty, jej kraju czy języka, w którym nie tylko dzieje się źle, ale zło działa przy milczącym wsparciu społeczności. Drugi to albo rzeczywistość zewnętrzna – inna rodzina, inne miasto, inny kraj czy kontynent – albo wyobrażony świat wolności, który tkwi gdzieś jeszcze w umysłach ludzi i potrzebuje nazwania rzeczy po imieniu, by się odrodzić spod duszącego ucisku społecznych tabu. Życie Nestbeschmutzera jest zwykle pasmem trudów. Pierwszy świat takiej osoby nienawidzi, często ściga ją i opluwa; drugi często nie chce jej słuchać.

Kalanie własnego gniazda karane jest na różnych poziomach. Społeczeństwa nie lubią Nestbeschmutzerów, woląc spokój i gęstą, choć swojską atmosferę zakłamania. Nie lubią ich też państwa, zamykając usta, blokując możliwość badań, przewidując w różnych regulacjach prawnych sankcje dla tych, którzy okazują narodowi lekceważenie albo „pomawiają” go o udział w uwierających pamięć zdarzeniach. Ale i pozycja podmiotowa samego Nestbeschmutzera nie jest łatwa: demaskując i krytykując zło, zagląda mu w oczy, przez co – wedle spostrzeżenia Nietzschego – nie pozostaje bez szwanku. Kalającym własne gniazdo grożą obsesje, neurozy i zgorzknienie, a nade wszystko publiczna asocjacja ze zjawiskiem, które chcą usunąć.

Nestbeschmutzer niejedno ma imię. Może być pisarzem/pisarką, jak Thomas Bernhard czy Elfriede Jellinek, czołowi austriaccy „kalacze”, dzięki którym ta pozycja stała się powszechnie rozpoznawana w kulturze. Może być naukowcem bądź badaczką – historyczką, socjologiem lub antropolożką – albo prawnikiem. Ale również pozycje podmiotowe kalających mogą być diametralnie różne – począwszy od tych, którzy robią to z rozmysłem, czasem wręcz lubując się we wzbudzaniu wściekłości wspólnot, a skończywszy na tych, których mocna lojalność wobec własnej społeczności niespodziewanie zostaje nadszarpnięta przez silniejszą wierność prawdzie i sprawiedliwości.

Jesteśmy przekonani, że zarówno w Europie, jak i przede wszystkim w Polsce, obecne czasy znów stwarzają przestrzeń, w której Nestbeschmutzung może – a zapewne i powinien – się pojawiać. Ponownie jednak spotyka się on z niechętnymi bądź jawnie wrogimi reakcjami wspólnot. Dlatego chcielibyśmy przyjrzeć się bliżej temu zjawisku we wszystkich jego aspektach. Interdyscyplinarna konferencja Kalający własne gniazdo – stawia sobie za cel zgromadzić wszystkich badaczy i wszystkie badaczki, dla których problematyka Nestbeschmutzungu wydaje się interesująca. Chcielibyśmy zaprosić Państwa do wspólnego zastanowienia się nad wszystkimi możliwymi płaszczyznami tego zjawiska. Interesują nas zarówno teksty kultury, które chcą demaskować i obnażać zakłamanie wspólnot, pozycje oraz problemy ich autorów i autorek, jak również psychologiczne aspekty krytykowania własnej społeczności oraz prawne konsekwencje ujawniania prawdy i konfrontowania się ze społecznymi tabu.

 

Propozycje tematów:

1.      Rodzina, miasto, społeczeństwo, kraj, religia, dziedzictwo – zakres krytyki Nestbeschmutzera kiedyś i dziś.

2.      Kto kala swoje gniazdo? Artystyczne, prawne, polityczne i psychologiczne konteksty strategii podmiotowej.

3.      Nestbeschmutzer, Whistleblower czy kalający gniazdo? Językowe i przekładowe konteksty zagadnienia.

4.      Nestbeschmutzer a nowoczesna tożsamość narodowa – powiązania, krytyka, współzależności.

5.      Czy Nestbeschmutzer może być zbawiony? Społeczne, narodowe i religijne konsekwencje kalania własnego gniazda.

6.      Czy autobiografią można kalać własne gniazdo? Wyznania, biografie i dokumenty osobiste wobec dominującego dyskursu historycznego.

7.      Nestbeschmutzer, czyli rozdrapywanie ran. Związki twórców i uczestników debaty publicznej z własną oraz dziedziczoną pamięcią.

8.      Od Benjamina Franklina do Chelsea Manning i Edwarda Snowdena. Whistleblower i amerykańska tradycja kalania własnego gniazda.

9.      National Whistleblower Appreciation Day, czyli przemiany dyskursu publicznego i strategii państwowych wobec Whistleblowerów.

10.  Jedwabne i inne sąsiedzkie pogromy Żydów w Polsce. Prawda historyczna a interesy wspólnoty narodowej w kontekście ujawniania przeszłości.

11.  Przeciwko kalaniu własnego gniazda. Narodowe wyobrażenia o spójnej historii Polski.

12.  Kontrowersje wokół sformułowania „polskie obozy koncentracyjne”. Rzeczywistość medialna i prawna.

13.  Rola Nestbeschmutzera wobec dominującej historii narodowej oraz historii mniejszości.

14.  Tradycja kalania własnego gniazda w kulturze europejskiej – światopogląd, strategie, tradycje.

15.  My/Oni, czyli wspólnota, jednostka, wykluczenie i konflikt w kontekście kalania własnego gniazda.

16.  Polityka historyczna wobec kalających własne gniazda.

17.  Ofiary, stygmaty i dziedziczenie pamięci. Przeszłość i krytyka w polskim, europejskim i międzynarodowym dyskursie publicznym.

18.  Media i „kalający własne gniazdo”.

19.  Nestbeschmutzer jako wróg publiczny czy sumienie narodu?

20.  Kłamstwo czy kalanie własnego gniazda? Retoryka milczenia i bez-prawdy.

21.  „To jest kalanie własnego gniazda, w mojej generacji byłoby to zupełnie nie do przyjęcia” (Lech Wałęsa) – rewizje, zmiany generacyjne, zmiany dyskursu publicznego oraz zmiany oceny Nestbeschmutzera współcześnie.

22.  Niechciane debaty i niewygodne książki. Jan Tomasz Gross, Marcin Kącki, Anna Bikont i inni.

23.  Prawda nas wyzwoli vs. „pranie brudów we własnym domu”. Frazeologia, retoryka i estetyka wypowiedzi o kalaniu własnego gniazda.

24.  „Donoszenie na Polskę”, czyli kim jest Nestbechmutzer w środkowej Europie XXI wieku.

25.  Thomas Bernhard, Elfriede Jelinek, Ulrich Seidl, Michael Haneke… Austria jako wzór kalanego gniazda.

26.  Granice wolności słowa „kalających własne gniazdo” w orzecznictwie trybunałów międzynarodowych (szczególnie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Trybunału Sprawiedliwości UE), trybunałów konstytucyjnych oraz sądów krajowych.

27.  Regulacje prawa karnego stosowane przeciwko „kalającym własne gniazdo”.

28.  Prawne próby ustanowienia wizji historii.

29.  Cenzura prewencyjna i represyjna wobec Nestbeschmutzerów.

30.  Sposoby obrony „kalających własne gniazdo” przed sankcjami karnymi

Lista tematów ma charakter otwarty i nie powinna ograniczać propozycji referatów.

Zgłoszenia konferencyjne, zawierające wypełniony formularz zgłoszeniowy wraz z abstraktem (do 1000 znaków) prosimy przesyłać na adres e-mailowy: kalaniewlasnegogniazda@gmail.com Termin zgłoszeń upływa 31 stycznia 2018 r. Zastrzegamy sobie prawo do selekcji nadsyłanych zgłoszeń. Planowany czas wygłaszania referatu nie powinien przekraczać 20 minut. Opłata konferencyjna (200 zł – studenci / 300 zł – doktoranci, nieetatowi pracownicy naukowi / 400 zł – pełnoetatowi pracownicy naukowi) pokrywa koszty materiałów konferencyjnych, uroczystej kolacji, obiadu, przerw kawowych oraz część kosztów publikacji tomu konferencyjnego. W uzasadnionych przypadkach organizatorzy mogą zwolnić uczestnika z opłaty konferencyjnej. Organizatorzy nie zapewniają noclegów, ale w razie potrzeby służą pomocą w ich rezerwacji.

Wszelkie dodatkowe pytania należy kierować na adres e-mail.

Konferencja odbędzie się w salach Wydziału Polonistyki UJ (ul. Gołębia) oraz Instytutu Europeistyki UJ (Zamek w Przegorzały).

Podczas konferencji odbędą się wykłady keynote speakerów. Dotąd swój udział potwierdzili: prof. Joanna Tokarska-Bakir, prof. Ireneusz Kamiński, prof. Jan Grabowski oraz dr hab. Agnieszka Graff.

W ramach wydarzeń towarzyszących konferencji planowane są również spotkania z twórcami kultury oraz innymi specjalistami w dziedzinie.

Organizatorzy:

Wydział Polonistyki UJ

Instytut Europeistyki UJ

Centrum Badań Holokaustu UJ

 

Komitet naukowo-organizacyjny:

dr Wojciech Burek

dr hab. Jarosław Fazan

mgr Olga Szmidt

dr Przemysław Tacik

 

 

Adres e-mail: kalaniewlasnegogniazda@gmail.com

Miejsce: (nie dotyczy)
Termin: (nie dotyczy)
Zgłoszenia: 31 XII 2017 
Link:

 

 

 

 

______

XI edycja Konkursu im. Władysława Pobóg-Malinowskiego na Najlepszy Debiut Historyczny Roku w zakresie historii najnowszej

Instytut Pamięci Narodowej oraz Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk ogłaszają dziesiątą edycję Konkursu im. Władysława Pobóg-Malinowskiego na Najlepszy Debiut Historyczny Roku w zakresie historii najnowszej.

Do udziału w konkursie zapraszamy autorów niepublikowanych prac magisterskich i doktorskich, poświęconych historii Polski i Polaków w XX wieku, obronionych w okresie od 1 października 2016 r. do 31 października 2017 r.

Konkurs ogłoszony jest w dwóch kategoriach:
• prac magisterskich
• prac doktorskich.

I nagrodą w obu kategoriach jest okolicznościowy dyplom, wydanie pracy przez IPN i IH PAN w formie książkowej oraz honorarium wypłacane po podpisaniu umowy wydawniczej z IPN:
10 000 PLN w przypadku najlepszych prac magisterskich, 25 000 PLN w przypadku najlepszych prac doktorskich.
II nagrodę stanowi okolicznościowy dyplom, wydanie przez IPN i IH PAN pracy w całości lub części oraz honorarium autorskie. Obok dwóch głównych nagród Komisja Konkursowa może przyznać w każdej kategorii 1–3 wyróżnienia. Komisja może też zrezygnować w każdej z kategorii konkursowych z przyznania I nagrody i zamiast tego przyznać jedną lub dwie II nagrody.
Podpisanie umowy wydawniczej i wypłata nagrody-honorarium będą możliwe pod warunkiem przejścia całości procedur wydawniczych obowiązujących w IPN, łącznie z uzyskaniem dwóch pozytywnych recenzji specjalistów od danej problematyki, wskazanych przez wydawcę.

Prace konkursowe należy nadsyłać w postaci wydruku obronionej pracy (bez żadnych zmian dokonanych później) w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. (decyduje data stempla pocztowego) na adres:
Instytut Pamięci Narodowej
ul. Wołoska 7
02-675 Warszawa
z dopiskiem „Konkurs na Najlepszy Debiut Historyczny Roku”

Pracę do konkursu zgłasza autor pracy. Prace magisterskie powinny zostać zaopatrzone w pisemną opinię promotora, natomiast doktorskie – w kopie recenzji powstałych w trakcie przewodu. Organizatorzy konkursu nie zwracają nadesłanych prac. W zgłoszeniu konkursowym należy podać adres pocztowy, mailowy oraz numer telefonu autora pracy.

W konkursie nie mogą brać udziału osoby zatrudnione w Instytucie Pamięci Narodowej oraz Instytucie Historii PAN.

Prace zostaną ocenione przez Komisję Konkursową, powołaną przez prezesa IPN oraz dyrektora Instytutu Historii PAN, w następującym składzie:
dr hab. Sławomir Cenckiewicz, prof. dr hab. Jan Draus, prof. dr hab. Jerzy Eisler, prof. dr hab. Marek Kornat, dr hab. Prof. IH PAN Krzysztof Kosiński, prof. dr hab. Wojciech Polak, prof. dr hab. Włodzimierz Suleja, prof. dr hab. Tomasz Szarota, prof. dr hab. Tadeusz Wolsza,
sekretarz komisji – dr Paweł Libera.

Ogłoszenie wyników nastąpi w terminie do dnia 1 czerwca 2018 roku.

Informacji na temat konkursu udziela:
Piotr Sieczkowski
tel. (22) 581 85 53
piotr.sieczkowski@ipn.gov.pl

Miejsce: Kraków
Termin: 15 XI  2017
Zgłoszenia:
Link:
______
KL PLASZOW

15 listopada 2017, godz. 12.00
Pałac Krzysztofory, sala audytoryjna Kupferhaus
Rynek Główny 35

Muzeum Historyczne Miasta Krakowa zaprasza na uroczyste otwarcie wystawy plenerowej KL Plaszow, która prezentowana na terenie poobozowym. 
Ekspozycja opowiada o KL Plaszow za pomocą archiwalnych zdjęć, fragmentów relacji więźniów i krótkich informacji historycznych. Na niemal wszystkich planszach kolorem sepii z czarno-białego tła wydobyte są postacie ludzi i obiekty, do których odnosi się opis. Celem wystawy jest przybliżenie zwiedzającym historii KL Plaszow poprzez wpisanie w odbiór neutralnego krajobrazu wiedzy o tragicznej przeszłości tego miejsca. 

Autorami wystawy są: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa i Kolektyw Kuratorski działający w ramach Ośrodka Badań nad Kulturami Pamięci, utworzonego na Wydziale Polonistyki UJ.

Gośćmi honorowymi wydarzenia będą: Sekretarz stanu Jarosław Sellin i Prezydent Miasta Krakowa Jacek Majchrowski.
Wydarzeniu towarzyszyć będzie prezentacja zakresu i odkryć w ramach badań archeologicznych na terenie KL Plaszow, prowadzonych w latach 2016–2017.
Po spotkaniu goście udadzą się na teren dawnego obozu gdzie nastąpi otwarcie ekspozycji plenerowej.
Transport we własnym zakresie.

Jednocześnie serdecznie zapraszamy na oprowadzenie po wystawie KL Plaszow - 19 listopada podczas Dnia Otwartych Drzwi. 
Więcej szczegółów znajdziesz tu: www.mhk.pl/aktualnosci/uroczyste-otwrcie-wystawy-plenerowej-kl-plaszow 

Wystawa powstała w ramach projektu pt. Opracowania studium dot. opieki nad krakowskimi miejscami pamięci z KL Płaszów jako częścią Trasy Pamięci MHK, współfinansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Gminy Miejskiej Kraków. 

Miejsce: Katowice
Termin: 15-16 XI 2017
Zgłoszenia:
Link: https://konferecjarasaus.wordpress.com/

 

______

W dniach 15-16 listopada 2017 r. w katowickiej części Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Śląskiego odbędzie się konferencja naukowa „Semantyka „rasy” w kulturze polskiej (1800-1939)”. 

Konferencja organizowana przez Instytut Nauk o Literaturze Polskiej i Zakład Historii Literatury Poromantycznej UŚ ma na celu ustalenie znaczeń, jakie kategoria ta przybierała w omawianym okresie w trzech obszarach dyskursywnych: literaturze pięknej, publicystyce i dwóch głównych dyscyplinach naukowych, które się nią wówczas posługiwały – antropologii i przyrodoznawstwie. Zaproponowane ramy chronologiczne umożliwią prześledzenie funkcjonowania nowoczesnych sposobów rozumienia pojęcia „rasy” w perspektywie Braudelowskiego „długiego trwania”: od późnooświeceniowej biologii do dyskursów naukowych i społeczno-politycznych okresu dwudziestolecia międzywojennego.

Na ziemiach polskich pod zaborami kategoria ta jako modus myślenia o kulturowej odmienności, wikłała się, z jednej strony, w opozycje, konstruowane przez świat Zachodu w celach polityczno-gospodarczych i wspierane przez dyskurs wiedzy, szczególnie przez radykalne nurty ewolucjonizmu w naukach społecznych. Z drugiej strony, nałożyła się ono na wcześniejszą historycznie narrację naturalizującą nierówności społeczne: ideologię sarmatyzmu z jej przekonaniem o odrębności etnicznej szlachty i chłopstwa (mit wojowniczych Sarmatów, chłopi jako potomkowie Chama). Stąd polskie funkcjonalizacje tego pojęcia różniły się od tych, które wykształciły się w obrębie zachodniej episteme, a zapożyczone od nich matryce konceptualne służyły tworzeniu wewnątrzspołecznych, partykularnych stratyfikacji (np. włościanie jako odpowiednik „dzikich”) lub określaniu tożsamości zbiorowej (np. „Polacy jako Indianie” Ludwika Powidaja lub „Żydzi jako Indianie” Aleksandra Świętochowskiego). Kolejny problem stanowi stopniowe, zauważalne od lat 90. XIX wieku, zawłaszczanie kategorii „rasy” przez dyskurs nacjonalistyczny, gdzie pełniła ona funkcję integrującą. Ta specyficzność znaczeń „rasy” w kulturze polskiej, powstająca na styku tego, co ogólnoeuropejskie i tego, co swoiście polskie, mimo licznych prób ujęcia zagadnień cząstkowych, nie została w polskiej humanistyce omówiona w sposób syntetyczny i jednolity metodologicznie.

Kolejnym celem konferencji będzie stworzenie przestrzeni dyskusji dla przedstawicieli różnych dyscyplin humanistycznych (filolodzy, kulturoznawcy, historycy idei, socjologowie), co, jak mają nadzieję organizatorzu, pozwoli wypracować transdyscyplinarne narzędzia do analizy znaczeń „rasy”, które umożliwią stworzenie mapy polskich wyobrażeń etnicznych w okresie od pozytywizmu do dwudziestolecia. Jednym z celów konferencji będzie dążenie do lepszego zrozumienia partykularności oraz uniwersalizmu kultury polskiej.

Pomysłodawcy konferencji wskazują, że semioza dyskursu „rasy” w poszczególnych tekstach obejmowała znaczenia, tworzone w procesie wieloczłonowych przekodowań pomiędzy zróżnicowanymi systemami kulturowymi. Dlatego pojęciową ramę działań analitycznych, zaproponowaną uczestnikom konferencji, będą wyznaczać takie nadrzędne terminy, jak: „wzór kulturowy” (amerykański konfiguracjonizm), dyskurs w rozumieniu Foucaulta, „społeczna historia wyobraźni” (Clifford Geertz), poststrukturalistyczna „reprezentacja” i „mimikra” (Bhabha).

 

W trakcie konferencji przedmiotem zainteresowania będą następujące zagadnienia:

  • „rasa”, „rasizm”, „etnocentryzm”: definicje i uściślenia,
  • historia pojęcia „rasy” w kulturze polskiej nowoczesności,
  • recepcja zachodniej antropologii „rasowej” na ziemiach polskich,
  • znaczenie darwinowskiego ewolucjonizmu dla ukształtowania się nowoczesnej kategorii „rasy”,
  • pojęcie „rasy” w biologii i naukach społecznych – podobieństwa i różnice (tutaj np. kwestia obecności darwinizmu społecznego Spencera i Haeckela w polskiej refleksji społecznej),
  • wątki eugeniczne polskiej nowoczesności,
  • mitologia krwi jako rezerwuaru wartości „rasowych”: uprzedzenia klasowe na ziemiach polskich, zagadnienie metyzacji, degeneracja jako jedno z podstawowych „zagrożeń” społecznych schyłku XIX wieku,
  • beletrystyczne, pamiętnikarskie i prasowe wizerunki rasowej odmienności,
  • „rasa” i gender: problem konceptualizacji różnic biologicznych za pomocą kategorii odnoszących się do podziału płci,
  • analiza stereotypów etnicznych w polskiej literaturze dziecięcej i młodzieżowej,
  • możliwość aplikacji ekonomii afektywnych, związanych z badaniami nad rasizmem w koloniach (Fanon, Mannoni), do badań nad kulturą polską,
  • opisy odmienności „rasowej” w polskim podróżopisarstwie,
  • „rasowy” portret Żyda: ujęcie dialektyczne (ścieranie się obrazu negatywnego, tworzonego przez Polaków i specyficznej, pozytywnej samoidentyfikacji określonych warstw diaspory żydowskiej, jak np. syjoniści czy działacze „Bundu”).

 

Miejsce: Rzeszów
Termin: 02-03 II 2018
Zgłoszenia: 15 XII 2017
Link:

______

Tytuł konferencji: Międzynarodowa Konferencja Naukowa „Miasto w naukach społecznych i humanistycznych”
Miejsce: Rzeszów, Uniwersytet Rzeszowski
Organizatorzy: Samorząd Doktorantów i Studentów Uniwersytet Rzeszowskiego
Termin: 2-3 lutego 2018 roku
Opłata konferencyjna: 300-450 zł
Wystąpienie: 20 minut
Zgłoszenia do 15 grudnia 2017 roku
Abstrakt
Samorząd Doktorantów oraz Samorząd Studentów Uniwersytetu Rzeszowskiego mają zaszczyt zaprosić wszystkich badaczy z Polski i zagranicy na Międzynarodową Konferencję Naukową „Miasto w naukach społecznych i humanistycznych”, która odbędzie się 2-3. lutego 2018 roku w Rzeszowie w budynkach Uniwersytetu Rzeszowskiego. Formularze zgłoszeniowe wraz z abstraktami (do 600 znaków) bardzo prosimy przesyłać do 15 grudnia 2017 roku na adres mailowy: konferencja.naukowa@urz.pl
„…Przecie w całym kosmosie nie ma rzeczy tak zmiennej jak miasto, a rzecz tak zmienna nigdy nie da się ująć ostatecznie…”, tak o mieście pisał kiedyś Tadeusz Peiper, wybitny polski poeta, eseista i teoretyk. I rzeczywiście słowa te idealnie oddają twór jakim jest miasto, które nie sposób ująć jednym zdaniem, definicją czy nawet pracą naukową, nawet bardzo obszerną. Czym zatem jest miasto? Odmienną definicję o tej jednostce osadniczej poda archeolog, historyk i architekt. Jeszcze inną socjolog, politolog czy badacz stosunków gospodarczych, wreszcie i urbanista. Co więcej – inaczej miasto widzieć będą mieszkańcy różnych kontynentów oraz stref klimatycznych. Podobnie było w czasach historycznych, gdyż inaczej miasto postrzegał mieszkaniec lasów Germanii czy Królestwa Mieszka I, a inaczej obywatel rzymski czy przedstawiciel państw arabskich. Jest to zatem twór wielowymiarowy i wielostrukturalny, który podlega zainteresowaniom wielu nauk, zarówno historycznych, humanistycznych, jak i społecznych.
Pojawienie się ośrodków miejskich zmieniło oblicze świata. Zmianom uległo nie tylko środowisko kulturowe, ale również, a może przede wszystkim naturalne. Miejskie formy życia wyznaczyły nowe potrzeby społeczności ludzkiej, określiły jej działania gospodarcze, kulturalne i społeczne. Współcześnie miasto, a szerzej stopień urbanizacji stanowi wskazówkę rozwoju gospodarczego państw, zaś często złe i dobre cechy ludzkie wiążą się z miejskim stylem życia. Celem konferencji będzie spotkanie i dialog pomiędzy badaczami z zakresu nauk humanistycznych i społecznych, których zainteresowania stanowi miasto jako składników przeszłego, współczesnego i przyszłego życia ludzkiego. Zapraszamy do udziału wszystkie grupy badaczy, zarówno młodszych, jak i doświadczonych z Polski i zagranicy, których zainteresowania zamykają się w szeroko rozumianym kontekście przemian miast i czynników z nimi związanych. Pokłosiem konferencji będzie recenzowana monografia naukowa. W ramach opłaty konferencyjnej mieścić się będzie publikacja pokonferencyjna, materiały promocyjne oraz wyżywienie (catering). Organizatorzy nie zapewniają noclegów, jednak służą pomocą w wskazaniu dobrych i wygodnych miejsc noclegowych.
Zakres tematyczny konferencji:
1. Miasto kiedyś:
- początki urbanizacji i pierwsze miasta na świecie
- początki miast w ujęciu archeologii i historii
- miasto w starożytności
- miasto średniowieczne a system feudalny
- przestrzeń miasta i życia miasta średniowiecznego
- kultura materialna miast w ujęciu archeologii
- miasta a źródła pisane
- początki miast w Polsce
- architektura sakralna, obronna, przemysłowa i municypalna w dawnym mieście
- historyczne miasta na innych kontynentach
- wojna a miasto
- władza a miasto
2. Miasto współcześnie:
- współczesne przemiany miast i przestrzeni miejskiej
- rola miast we współczesnej gospodarcze
- współczesne miasto a życie społeczne i kulturalne
- współczesna architektura miejska
- plusy i minusy życia w mieście
- miasto w polityce i gospodarce
- miasto w muzyce, literaturze i sztuce
3. Miasto kiedyś:
- jak będzie kiedyś wyglądało miasto?
- zagrożenia w rozwoju miast
- miasto w literaturze fantasy i science-fiction
Koszt udziału w konferencji: 300 zł – studenci 400 zł – doktoranci 450 zł – pozostali badacze.
Przedstawiciele Uniwersytetu Rzeszowskiego nie wnoszą opłaty konferencyjnej. Udział bierny w konferencji jest darmowy.

Miejsce: Warszawa
Termin: 16-17 XI  2017
Zgłoszenia:
Link:
______

Instytut Historyczny UW oraz PAN Archiwum w Warszawie serdecznie zapraszają na konferencję naukową „Na katedrach i laboratoriach – kobiety w nauce”.

Program konferencji:

16 listopada 2017 r. – Pałac Staszica, sala 006

Panel I – Kobiety w naukach pomocniczych historii

10:00-10:30 dr hab. Hanna Krajewska (PAN Archiwum w Warszawie), Spuścizny kobiet uczonych w PAN Archiwum w Warszawie

10:30-11:00 dr hab. prof. UŁ Jolanta Kolbuszewska (IH UŁ), Płeć a nauka- blaski i cienie naukowych karier w oparciu o wspomnienia historyczek

11:00 – 11:30 mgr Anita Chodkowska (PAN Archiwum w Warszawie), „Ścieżka obok drogi”. Materiały archiwalne kobiet w spuściznach mężczyzn PAN Archiwum w Warszawie

Dyskusja 11:30-12:00

Przerwa kawowa do 12:30

Panel II – Emancypacja kobiet w nauce i sporcie

12:30-13:00 prof. dr hab. Bożena Urbanek (IHN PAN), Kariery naukowe kobiet na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie w okresie międzywojennym (1919-1939).

13:00-13:30 dr hab. prof. PAN Joanna Schiller-Walicka (IHN PAN), Walka kobiet rosyjskich o dostęp do wyższej edukacji w XIX wieku

13:30-14:00 mgr Bartosz Borkowski (PAN Archiwum w Warszawie), Osiągnięcia sportowe kobiet w przedwojennej Polsce

Dyskusja 14:00-14:30

Przerwa kawowa do 15:00

15:00-16:00 Panel „Kobiety z pasją”

 

Zakończenie pierwszego dnia obrad

 

17 listopada 2017 r. – Sala Kolumnowa Uniwersytetu Warszawskiego

Panel III – Rola i pozycja kobiet we współczesności

10:00-10:30 prof. dr hab. Renata Siemieńska-Żochowska (IS UW), Pozycja kobiet w nauce w Polsce w perspektywie międzynarodowej

10:30 – 11:00 dr hab. prof. UAM Elżbieta Pakszys (IF UAM), Poza usytuowaniem: kobiety wobec odkryć naukowych

11:00 – 11:30 dr Iwona Dadej (IH PAN), Strategie zbierania, przechowywania i propagowania wiedzy o pionierkach nauki w Europie. Konteksty i odniesienia

Dyskusja 11:30-12:00

Przerwa kawowa do 12:30

 

Panel IV – Trudne wyzwania i wybory kobiet

12:30 – 13:00 dr Ewelina Kostrzewska (IH UŁ), Prognoza wróżki i życiowe wybory. Droga na katedrę łódzkiej historyczki – Heleny Brodowskiej Kubicz (1914 – 2003)

13:00-13:30 mgr Aldona Nocna (Towarzystwo Przyjaciół Ciechocinka), Trudne wyzwania prof. Ireny Ponikowskiej

13:30-14:00 mgr Mateusz Ratyński (PAN Archiwum w Warszawie/ MHPRL), „Kobieta Wiejska” – przedwojenne czasopismo działaczek ruchu ludowego

Dyskusja 14:00-14:30

Zakończenie obrad

Miejsce: Warszawa
Termin: 13 XI 2017
Zgłoszenia:
Link:

 

 

 

 

______

Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffa Polskiej Akademii Nauk zaprasza na organizowaną wspólnie z władzami Polskiej Akademii Nauk oraz Polskiej Akademii Umiejętności konferencję poświęconą twórczości zmarłego 3 maja 2016 roku prof. Janusza Tazbira: „Janusz Tazbir – historyk. Spotkanie odbędzie się 13 listopada 2017 roku w Instytucie Historii PAN w Warszawie (Rynek Starego MIasta 29/31) w sali im. Joachima Lelewela (II piętro)

Program konferencji:

10.30 Nadanie Bibliotece IH PAN imienia Janusza Tazbira

11.00 Otwarcie konferencji (sala im. Lelewela)

wystąpienie dyrektora IH PAN

wystąpienie przedstawiciela władz PAN

wystąpienie przedstawiciela władz PAU

11.30 przerwa na kawę

11.45 Sesja pierwsza – formacja i osiągnięcia

prof. dr hab. Henryk Samsonowicz (IH UW em.), Wspomnienie o Januszu Tazbirze jako badaczu

prof. dr hab. Wojciech Kriegseisen (IH PAN), Badania Janusza Tazbira nad reformacją i stosunkami wyznaniowymi

prof. dr hab. Urszula Augustyniak (IH UW), Janusz Tazbir jako badacz kultury staropolskiej

dr hab. Tomasz Wiślicz (IH PAN), Janusz Tazbir i święty Izydor z Madryki
Dyskusja

14.15 przerwa na lunch

15.15 Sesja druga – forma i oddziaływanie

prof. dr hab. Rafał Stobiecki (UŁ), Historiograficzne wariacje Janusza Tazbira

dr Katarzyna Zielińska (UW), Co z Janusza Tazbira w umysłach młodzieży licealnej? (komunikat)

Dyskusja

16.00 Sesja trzecia – kontynuacje

dr Maciej Jasiński (IHN PAN), Miejsce Stanisława Lubienieckiego młodszego (1623–1675) w dziejach astronomii

dr Tomasz Wojczak (Poznań), Janusza Tazbira historyczna antropologia okrucieństwa w Europie wczesnonowożytnej jako inspiracja do badań interdyscyplinarnych

dr Aleksander Łupienko (IH PAN), Losy rodzin luterańskich w Królestwie Polskim w XIX w. i na początku XX w. Wybrane problemy

Dyskusja i podsumowanie obrad


  • RSS